Меѓу планини тивки и сенки зелени, каде што времето застанува да слуша, камен и вера во едно се слеале – Кнежински манастир, храм на душа.
Не е тој само ѕидови и кров, туку патека меѓу небото и земјата, место каде човекот себеси го наоѓа и во тишината ја слуша вечноста. Изворите тука не се само вода – тие се солзи на небото, што паѓаат за да нè потсетат дека чистотата е дар што се чува.
Камбаната не повикува на зборови, туку на молчење што зборува погласно, на срце што пред вечност се открива и во тишината го наоѓа својот дом.
Овој манастир е огледало на душата, во него минливото се крши во светлина, и човекот разбира – дека вечноста не е таму далеку, туку во него, во секој здив и молитва.
Никола Миланоски
